Lackaufbau auto: zo zit de lak van je auto in elkaar
De lackaufbau van een auto bestaat uit meerdere lagen die samen zorgen voor bescherming en glans. Van binnen naar buiten gaat het om de kataforetische grondlak (KTL), de vulmassa (filler), de basiskleur (Basislack) en de heldere deklak (Klarlack). Elke laag heeft een eigen functie, en als je die volgorde niet respecteert bij een reparatie, zie je dat al snel terug in het eindresultaat.
De vier lagen van de lackaufbau uitgelegd
De onderste laag is de KTL-grondlak, die fabrieksmatig door middel van elektroforese op de carrosserie wordt aangebracht. Deze laag hecht direct op het staal en beschermt tegen roest. Bij een normaal herstel in de werkplaats ga je hier zelden aan: je werkt meestal op de lagen daarboven.
Daarboven komt de filler, ook wel Füller of surfacer genoemd. Deze laag egalt kleine oneffenheden uit en zorgt voor een goede hechting tussen de grondlaag en de kleurlaag. Een filler heeft een laagdikte van doorgaans 40 tot 80 micrometer na droging. Je slijpt de filler na het drogen fijn, zodat de kleurlaag er strak op kan liggen.
Dan volgt de Basislack, de eigenlijke kleurlaag. Bij metallic- en parelmoerlakken zit in deze laag het pigment met de glinstering. De Basislack is op zichzelf niet weerbestendig en heeft bescherming nodig van de laag erop. Hij is relatief dun, vaak 15 tot 25 micrometer, en je slijpt hem normaal gesproken niet.
De buitenste laag is de Klarlack, de blanke lak. Deze beschermt de kleurlaag tegen uv-straling, vocht, stenen en kleine krassen. De Klarlack geeft ook de diepteglans die je op een nieuwe auto ziet. Laagdikte ligt doorgaans tussen 40 en 60 micrometer. Bij polijsten werk je altijd in deze laag.
Totale laagdikte bij een auto
Een standaard fabrieksopbouw heeft een totale laagdikte van ongeveer 100 tot 150 micrometer, afhankelijk van het merk en het model. Met een lakdiktemeter (Schichtdickenmessgerät) kun je dit zelf meten. Is de waarde op één plek veel hoger dan op de rest van de auto, dan is er waarschijnlijk al eerder gespoten op die plek. Een waarde van 200 micrometer of meer wijst vaak op een reparatielak of zelfs plamuurwerk.
Lackaufbau bij reparatie: welke lagen zet je neer?
Bij een lokale reparatie werk je als volgt. Slijp het beschadigde gebied terug tot op het gezonde materiaal, zonder door de KTL te gaan als dat niet nodig is. Breng daarna een goede primer of filler aan, slijp die glad (vaak met P400 tot P500 korrel) en spuit vervolgens de Basislack. Sluit altijd af met Klarlack, anders is de kleurlaag niet duurzaam beschermd.
Een veelgemaakte fout is het overslaan van de filler om tijd te besparen. Zonder filler hecht de kleurlaag slechter en kunnen na verloop van tijd poriën of verfzuiging (Einschlagen) zichtbaar worden, waarbij de kleur dofjes lijkt op de gerepareerde plek.
Een andere valkuil: de Klarlack te dun aanbrengen aan de randen van de gespoten zone. Daar droogt hij sneller en is er minder materiaal om te polijsten. Breng minimaal twee kruislingse lagen Klarlack aan voor een egaal en polijstbaar resultaat.
Welke materialen passen bij elkaar?
Niet elke combinatie van producten werkt goed samen. Gebruik bij voorkeur producten uit dezelfde lakserie van één fabrikant, of controleer vooraf de technische datasheet op compatibiliteit. Een watergedragen Basislack vraagt om een daarvoor geschikte Klarlack. Meng je systemen door elkaar, dan kun je problemen krijgen zoals slecht drogen, blaarvorming of onvoldoende hechting.
Controleer ook altijd of de temperatuur in de spuitruimte klopt. De meeste 2K-klarlakken zijn ontworpen voor verwerking bij 18 tot 25 graden Celsius. Te koud betekent langere droogtijden en een minder goed uithardend verffilm; te warm kan problemen geven met de potlife van de geharde lak.
De lackaufbau van je auto is een gelaagd systeem waarbij elke laag zijn eigen taak heeft. Wie de opbouw begrijpt, maakt betere keuzes bij reparatie en vermijdt de meest voorkomende fouten. Meet de bestaande laagdikte vooraf, gebruik compatibele producten en sla nooit een laag over puur om tijd te winnen.
